In Nederland steeg het aantal aanmeldingen van kinderen en jongeren voor transgenderzorg bij ggz-aanbieders en UMC's van 1.179 in 2020 naar 2.772 in 2022 (bron). Ook de groep veranderde. De eerste langere Dutch Protocol-studie volgde 55 jongvolwassenen die in hun tienerjaren puberteitsremmers hadden gekregen (bron). Wie zich nu aanmeldt, is volgens de Gezondheidsraad vaker bij de geboorte als meisje geregistreerd, ouder (in de adolescentie), ervaart pas later genderdysforie en heeft vaker bijkomende psychosociale problemen, zoals autisme, stemmingsproblemen of ADHD (bron). Lisa Littman beschreef in 2018 op basis van meldingen van ouders wat zij "rapid-onset gender dysphoria" noemde. Het tijdschrift PLOS ONE liet het artikel na kritiek opnieuw beoordelen en publiceerde het in 2019 opnieuw, met een aangepaste titel, inleiding en discussie en ongewijzigde resultaten (bron).

De wetenschap loopt achter de praktijk aan. De Cass Review (2024) noemt de genderzorg voor kinderen en jongeren "an area of remarkably weak evidence" (bron). De Zweedse SBU vond in 2022 het bewijs onvoldoende om de effecten van hormoonbehandeling bij kinderen met genderdysforie te beoordelen (bron). Volgens de Cass Review kwam de Finse richtlijn uit 2020 tot vergelijkbare conclusies over de onzekerheid van het bewijs (bron). Het Britse NICE beoordeelde in 2020 het bewijs voor puberteitsremmers als van zeer lage zekerheid (bron). In Nederland concludeerde de Gezondheidsraad in juni 2026 dat de transgenderzorg voor jongeren zorgvuldig is ingericht, en schreef tegelijk dat de systematische reviews de bewijskracht laag tot zeer laag noemen (bron).

Journalist Hannah Barnes beschreef in "Time to Think" (2023) de Londense genderkliniek GIDS, waar de patiënten verschoven van vooral jongens vóór de puberteit naar vooral adolescente meisjes (bron). Ook Helen Joyce ("Trans", 2021) (bron), Abigail Shrier ("Irreversible Damage", 2020) (bron) en Kathleen Stock ("Material Girls", 2021) (bron) schreven boeken over het genderdebat. Deze site bundelt die documentatie.

Wij zijn niet anti-trans. Wij zijn anti-onzorgvuldigheid, anti-doctrine en anti-zwijgen. Volwassen trans-mensen die na zorgvuldig onderzoek transitioneren verdienen toegankelijke en kwalitatieve zorg. Kinderen en adolescenten verdienen meer dan een lopendebandprocedure waarvan de uitkomsten niet worden bijgehouden.

Lees meer over deze site en waarvoor we staan — of zie het debat, de detrans-pagina en de bibliotheek.

Heb je zelf een verhaal?

Deel het