Home › Stemmen › Ouder van trans kind

Stem van een ouder van een trans kind

Een moeder van vijftig die meemaakte hoe haar gevoelige dochter binnen drie maanden van naam veranderde, vrienden verloor en bij de huisarts om testosteron vroeg. Zij hield vast aan tijd.

Wie spreekt

Mijn dochter was twaalf, gevoelig, slim, en zwaar gepest. Tijdens de eerste lockdown ontdekte zij een online vriendinnengroep waar iedereen non-binair, trans of queer was. Drie maanden later zei zij: ik ben een jongen, ik heet voortaan Sam, en jullie moeten dat respecteren. De school deed mee. De huisarts verwees door. Ik werd transfoob genoemd toen ik vroeg: kunnen we eerst kijken naar het pesten, naar de eetstoornis, naar wat er werkelijk speelt.

Wat zij ziet

Ik zie een meisje dat probeert te overleven in een lichaam dat haar tot doelwit maakt. Ik zie school en zorg die geleerd hebben om geen vragen te stellen, omdat vragen stellen als schadelijk geldt. Ik zie ouders die hun kinderen verliezen omdat ze niet onmiddellijk mee willen in een traject dat hormonen en chirurgie aan de horizon zet. Ik ben niet bang voor de identiteit van mijn dochter. Ik ben bang voor het traject dat nu standaard heet.

Wat blijft staan

Tijd is een interventie. Mijn dochter is nu vijftien. Ze noemt zichzelf nog Sam, ze draagt nog wide t-shirts, en ze heeft nog geen hormonen aangeraakt. Daar ben ik dankbaar voor. Niet omdat ik wil dat ze geen jongen is — dat is haar leven. Maar omdat ik niet wil dat een dertienjarige met een verse identiteit een onomkeerbaar lichaam krijgt.

Wat ik nu zou willen

Een zorgsysteem dat ouders niet wegzet als de vijand. Een school die niet socialiseert in een richting voordat de psycholoog langs is geweest. En de erkenning dat liefde voor je kind soms betekent: nee, nog niet.