Home › Stemmen › Ex-partner

Stem van een ex-partner

Een vrouw van achter in de veertig wier man na twintig jaar huwelijk verklaarde dat hij eigenlijk een vrouw was. Zij vertelt wat het kost om dat geen liefdesverhaal te noemen.

Wie spreekt

Mijn man kwam thuis met een tas vol lingerie die hij online had besteld. Hij was vijfenveertig, succesvol, vader van twee. Hij had nooit eerder iets gezegd. Binnen een jaar zat hij in een online community, droeg hij pruiken thuis, en zei hij dat hij vrouw was. Toen ik vroeg of dit niet iets anders kon zijn — een fetisj, een midlifecrisis, iets seksueels — werd ik transfoob genoemd. Door hem, door zijn nieuwe vrienden, en uiteindelijk door de mediator.

Wat zij ziet

Ik zie een man met een parafilie die in deze tijd een identiteit mag heten. Ik zie dat hij oprecht denkt dat dit zijn ware zelf is. En ik zie ook dat het verlangen begon bij seksuele opwinding van zichzelf in vrouwenkleren, en dat dat in de literatuur een naam heeft die niemand meer mag noemen. Ik zie kinderen die hun vader verloren omdat hij Daddy niet meer wilde heten. Ik zie mezelf, achtergelaten in een verhaal waarin ik de slechterik ben omdat ik geen lesbisch huwelijk wil met de man die ik trouwde.

Wat blijft staan

Volwassen mannen mogen zichzelf opnieuw uitvinden. Dat is hun recht. Maar de partner die nee zegt, is geen vijand. De vrouw die niet meekan, is geen bigot. De kinderen die in de war zijn, zijn niet conservatief. Wij zijn de mensen die het verlies dragen van een keuze die wij niet maakten.

Wat ik nu zou willen

Eerlijkheid. Dat de term autogynefilie weer mag worden uitgesproken zonder dat het einde van het gesprek is. Dat partners van late-onset transitioners erkend worden als rouwende mensen, niet als obstakels. En dat de seksuele dimensie van sommige transitietrajecten niet weggepoetst wordt omdat hij ongemakkelijk is.