Home › Stemmen › Dochter van een trans ouder

Stem van een dochter van een trans ouder

Een volwassen dochter van vijfentwintig wier vader op zijn vijftigste transitioneerde. Zij vertelt over de rouw die geen begrafenis kent, en de cultuur waarin haar verlies geen woord mag krijgen.

Wie spreekt

Mijn vader was de man die mij leerde fietsen, die mij naar volleybal bracht, die op zomeravonden bier dronk in de tuin. Toen ik twintig was, vertelde hij dat hij eigenlijk een vrouw was. Binnen achttien maanden droeg hij jurken, had hij borsten, en wilde hij mama heten — terwijl mijn moeder, mijn echte moeder, dat woord nog gebruikte. Mijn ouders scheidden. Mijn vader heet nu Mariska. Ik weet niet wat dat woord papa is in mijn mond.

Wat zij ziet

Ik zie een cultuur die mijn ouder vertelt dat dit een prachtige bevrijding is, en mij vertelt dat ik die viering moet meedoen. Ik mag mijn vader niet missen. Ik mag niet zeggen dat ik twee namen heb om te leren, twee identiteiten om te accepteren, een lichaam om te zien dat ik nooit had hoeven zien. Mijn rouw heeft geen taal, want de dode is officieel niet dood.

Wat blijft staan

Kinderen van late-onset transitioners verdwijnen in deze verhalen. Wij worden geacht meegaande figuranten te zijn in de zelfontdekking van de ouder. Wij krijgen geen ruimte voor verlies, voor verwarring, voor de simpele vraag waarom papa nu mama heet. Onze ervaring telt niet omdat zij ongemakkelijk is voor het frame.

Wat ik nu zou willen

Therapeuten die het verlies van een ouder via transitie behandelen als rouw, niet als bigotterie. Steungroepen voor volwassen kinderen waarin de affirmerende taal niet verplicht is. En de erkenning dat de keuze van een ouder ook een keuze is over zijn of haar kinderen.