Home › Stemmen › Detrans man

Stem van een detrans man

Een man van achter in de twintig die op zijn veertiende puberteitsblokkers kreeg, op zijn zestiende oestrogeen, en op zijn drieentwintig stopte. Hij vertelt wat niemand hem op zijn veertiende vertelde.

Wie spreekt

Ik was als kind altijd anders. Zachte jongen, hield niet van voetbal, danste graag. Op school noemden ze mij meisje voordat ik dat zelf zei. Toen de puberteit begon en mijn stem brak, voelde dat als verlies. Mijn ouders waren progressief. Toen ik zei dat ik een meisje was, kreeg ik bevestiging, een nieuwe naam, en binnen achttien maanden een afspraak bij de kliniek. Niemand vroeg of mijn aantrekking tot jongens iets te maken had met mijn wens om meisje te zijn.

Wat hij ziet

Ik ben een homoseksuele man. Dat weet ik nu. Op mijn veertiende wist ik alleen dat ik mij niet thuisvoelde in mijn lichaam, en dat de wereld zei dat dat betekende dat ik trans was. De puberteitsblokkers stopten mijn ontwikkeling op het moment dat ik had moeten leren wie ik was. Ik heb geen seksuele functie meer in de zin die andere mannen wel hebben. Mijn botten zijn dunner dan ze hadden moeten zijn. Mijn stem klinkt als die van een kind in een mannenlichaam. Dat zijn de feiten.

Wat blijft staan

Zachte jongens worden meisjes genoemd. Vroeger werden ze gepest. Nu worden ze gemedicaliseerd. Beide vertellen hetzelfde verhaal: dat zo zijn als ik was niet mocht. Ik zou niet in mijn lichaam zijn teruggekeerd zonder de detrans-mannen die online vertelden wat met hen gebeurde. Zij waren de enige bron die niet zei: jij weet wat je voelt, dus doe het.

Wat ik nu zou willen

Dat homoseksualiteit weer een mogelijkheid is in plaats van een diagnose. Dat een jongen die graag in jurken loopt niet meteen een meisje hoeft te zijn. Dat clinici de moed hebben om te zeggen: misschien ben je homo. Dat is geen pathologie. Dat is een leven.