Home › Stemmen › Detrans vrouw

Stem van een detrans vrouw

Een vrouw van begin dertig die op haar zestiende testosteron kreeg, op haar negentiende een mastectomie onderging, en zeven jaar later stopte. Zij vertelt wat ze had willen horen voordat het begon.

Wie spreekt

Ik was vijftien toen ik op Tumblr ontdekte dat mijn ongemak een naam had. Ik was autistisch, depressief, en ik haatte mijn lichaam sinds de puberteit begon. Bij de huisarts zei ik dat ik trans was. Binnen een jaar zat ik bij de genderpoli. Niemand vroeg naar de seksueel grensoverschrijdende ervaringen die ik op mijn dertiende had gehad. Niemand vroeg waarom ik mijn borsten haatte. De vraag was alleen: hoe lang weet je dit al, en hoe zeker ben je.

Wat zij ziet

Ik zie nu dat ik een lesbische vrouw was die haar lichaam niet kon accepteren omdat dat lichaam haar tot doelwit had gemaakt. Testosteron gaf me rust — niet omdat het mijn ware zelf was, maar omdat het mijn vrouwelijkheid uitwiste. Dat is geen genezing, dat is ontsnapping. Mijn borsten zijn weg, mijn stem is permanent laag, mijn baarmoeder is uitgedroogd door zeven jaar T. Ik wilde geen man worden. Ik wilde geen vrouw zijn in een wereld die vrouw-zijn zo gevaarlijk maakt.

Wat blijft staan

Ik ben niet boos op trans mensen. Ik ben boos op een systeem dat een suicidaal autistisch meisje binnen elf maanden aan de hormonen kreeg en niet één keer vroeg of er iets anders speelde. Affirmatie is geen zorg als er geen ruimte is voor twijfel. De zorgverleners die mij hielpen, geloofden dat ze mij redden. Ik geloof dat ze bang waren om iets anders te zeggen.

Wat ik nu zou willen

Tijd. Een psycholoog die durft te zeggen: misschien is het iets anders. Een ouder die durft te wachten. Een arts die het verschil kent tussen genderdysforie en zelfhaat. Ik zou niet willen dat trans mensen geen zorg krijgen. Ik zou willen dat zorg betekent: kijken, niet alleen bevestigen.