Home › Stemmen › Zorgverlener die twijfelt

Stem van een zorgverlener die twijfelt

Een kinderendocrinoloog met vijftien jaar ervaring in puberteitsremming en cross-sekse-hormonen. Zij vertelt waarom zij stopte met voorschrijven aan minderjarigen toen de evidentie afkalfde.

Wie spreekt

Ik leerde het Dutch Protocol kennen als een zorgvuldig protocol. Ik geloofde dat puberteitsblokkers reversibel waren en jongeren tijd gaven. Ik geloofde dat cross-sekse-hormonen mentale gezondheid verbeterden. Ik schreef het voor — duizenden keren. Toen ik in 2022 ging zoeken naar de evidentie waarop dat geloof rustte, vond ik weinig. De systematische reviews van de SBU in Zweden, de NICE in het VK en de Cass Review noemden de bewijsvoering laag tot zeer laag.

Wat zij ziet

De Dutch Studies waarop het hele internationale protocol rust, hadden cohorten van zeventig kinderen, geen controle-groep, hoge uitval. De claim dat puberteitsblokkers reversibel zijn, is niet onderzocht — niemand heeft systematisch gekeken naar botdichtheid, hersenontwikkeling of seksuele functie op lange termijn. De claim van suicidereductie wordt niet ondersteund door de data. Wij hebben een experimentele behandeling als standaardzorg verkocht.

Wat blijft staan

Volwassenen met aanhoudende dysforie hebben recht op zorg. Maar de pediatrische route die wij hebben opgebouwd, voldoet niet aan de eisen die wij aan andere experimentele behandelingen stellen. Dat te erkennen is geen verraad aan trans mensen. Het is wat artsen geacht worden te doen wanneer evidentie zwak blijkt.

Wat ik nu zou willen

Een Nederlandse systematic review zoals SBU en NICE die uitvoerden. Een tuchtcollege dat artsen beschermt die nee zeggen bij twijfel. En de cultuur om binnen ons vak weer hardop te mogen denken, in plaats van te conformeren aan wat collega’s en patiëntenvertegenwoordigers willen horen.