Home › Stemmen › Voormalig kliniek-werker

Stem van een voormalig kliniek-werker

Een verpleegkundige die zeven jaar werkte in een Nederlandse genderkliniek en de organisatie verliet nadat haar zorgen over wachtrij-druk, evaluatie en informed consent stelselmatig terzijde werden geschoven.

Wie spreekt

Ik begon met geloof in onze missie. Wij zouden mensen helpen die jarenlang in stilte leefden. Wat ik gaandeweg zag, was iets anders: een instroom die niet leek op de patiënten waarop het Dutch Protocol oorspronkelijk was geijkt. Veel jonge meisjes, vaak met autisme-trekken, vaak met trauma-historie, vaak met clusters van vrienden die hetzelfde dachten. Onze evaluatieprotocollen waren niet ontworpen voor deze populatie, maar werden er wel toegepast.

Wat zij ziet

Een organisatie waarin externe druk om de wachtlijsten te verkorten leidde tot kortere intake-trajecten, oppervlakkiger differentiaaldiagnostiek en stilzwijgen over onzekerheden. Collega’s die hardop nadachten over de profielen die wij zagen, werden door management bij de orde geroepen. Ouders die om meer onderzoek vroegen, werden weggezet als belemmerend. Wanneer de Cass Review uitkwam, herkende ik hoofdstuk na hoofdstuk.

Wat blijft staan

Een goedwillende instelling kan instituionele blind spots ontwikkelen. Het Tavistock viel niet om vanwege slechte mensen, maar omdat geen mechanisme bestond om interne kritiek te laten opklimmen tegen externe druk. Ons systeem heeft datzelfde gebrek. Wie binnen werkt, weet dat. Wie het zegt, vindt elders werk.

Wat ik nu zou willen

Een onafhankelijk meldpunt voor klinisch personeel. Een Nederlandse versie van de Cass Review, uitgevoerd door mensen buiten de bestaande netwerken. En een bestuur dat begrijpt dat zorg verlenen soms betekent: nee zeggen, langzamer doen, eerst de tijd nemen om te kijken.