Detrans Awareness Day in Washington — zeventig detransitioners in één ruimte

Op 12 maart 2026 kwamen in Washington volgens de organisatoren zo'n zeventig detransitioners samen. Voor veel van hen was het de eerste keer dat ze een andere detransitioner in levenden lijve ontmoetten.

Detrans Awareness Day valt elk jaar op 12 maart en bestaat sinds 2021 (bron). De dag is bedoeld voor mensen die een medische transitie begonnen en daarmee weer zijn gestopt. De internationale organisatie Genspect, die kritisch staat tegenover medische transitie bij jongeren, organiseerde in 2022 een online webinar waarin bijna een dozijn detransitioners spraken, in 2023 een tweede wereldwijde webinar en in 2024 een dagprogramma waarin deelnemers hun verhaal deelden (bron).

Van webinar naar Capitol Hill

In 2025 verhuisde de dag naar Washington en eindigde hij met een formele briefing op Capitol Hill (bron). Op 12 maart 2025 hield het Amerikaanse ministerie van Onderwijs een rondetafelgesprek met detransitioners, en organiseerde het Republikeinse Congreslid Dan Crenshaw een persconferentie met onder anderen Chloe Cole (bron).

De editie van 2026 werd vooraf aangekondigd als de grootste bijeenkomst van detransitioners ooit, met uit Groot-Brittannië onder anderen Keira Bell en Ritchie Herron (bron). Genspect schreef vooraf dat velen van hen voor het eerst in hun leven een andere detransitioner persoonlijk zouden ontmoeten (bron). Volgens de organisatoren waren er zeventig detransitioners; sprekers waren onder anderen FTC-voorzitter Andrew Ferguson en Assistant Secretary for Health Brian Christine (bron). Een verslag van die bijeenkomst staat op transspijt.nl.

Een groep die in de cijfers wegvalt

Hoe vaak detransitie voorkomt, is niet bekend. In een enquête onder honderd detransitioners vertelde slechts 24 procent de eigen behandelaars dat ze gedetransitioneerd waren (bron). Wie niet terugkomt bij de kliniek, ontbreekt dus in de cijfers van die kliniek. Daarom is een bijeenkomst als die in Washington een van de weinige plekken waar deze groep zichtbaar wordt.

Wat detransitioners vertellen

Datzelfde onderzoek van Lisa Littman (2021) geeft een beeld van de redenen. Van de honderd deelnemers was 69 procent bij de geboorte als meisje geregistreerd. Zestig procent stopte omdat ze zich meer op hun gemak gingen voelen met hun geboortegeslacht, 49 procent uit zorg over medische complicaties en 38 procent omdat ze tot de conclusie kwamen dat hun genderdysforie werd veroorzaakt door iets anders, zoals trauma, misbruik of een psychische aandoening. Bij 23 procent speelde homofobie of moeite om zichzelf als lesbisch, homo of biseksueel te accepteren een rol. Een meerderheid van 55 procent vond dat ze vóór de transitie niet goed waren onderzocht door een arts of psycholoog (bron).

Wie de individuele getuigenissen wil nalezen kan terecht bij de verzamelde persoonlijke verhalen, waarin Nederlandse en internationale ervaringen naast elkaar staan.

Waarom een fysieke bijeenkomst telt

Lang vonden detransitioners elkaar vooral online, op fora zoals r/detrans. Een bijeenkomst in één zaal geeft hun verhalen een gezicht. Meer over de groei van de groep staat in de snelgroeiende detransitie-gemeenschap.

Het medische dossier over puberteitsremmers — werking, risico's en de internationale heroverweging — staat op puberteitsremmers.nl.